14.04.2020

Down sindrom

Osobe sa Down sindromom imaju koso postavljene oči, male ušne školjke, kratak vrat, kratak i širok nos, mala usta, široke šake i kratke prste. Na dlanovima osoba sa sindromom Down može postojati takozvana brazda četiri prsta (usek linija koja se prostire ispod sva četiri prsta). Kod ove djece uočljiva je hipotonija misića, kao i hiperfleksibilnost zglobova. Važno je napomenuti da pored opisanih i uočljivih fizičkih karakteristika na osnovu kojih se može posumnjati na Down sindrom, konačna dijagnoza mora da se zasniva na analizi kariotipa ćelija.

 

Pripremila: Marija Cimbaljević, defektolog – oligofrenolog

Osobe sa Down sindromom su podložnije infekcijama grla, nosa i uha, koje mogu da ugroze sluh djeteta, što se negativno odražava i na razvoj govora. Visok i sužen nepčani luk, mala usna duplja, uvećan jezik i hipotoničnost u kombinaciji sa već pomenutim oštećenjem sluha dovode do teškoća u artikulaciji. Govor se razvija sporije, s tim da je razumijevanje uvijek bolje razvijeno u odnosu na ekspresivni govor.

 

Nivo intelektualnog funkcionisanja osoba sa Down  sindrom kreće se od teške do lake intelektualne ometenosti, a najveći broj njih funkcionise na nivou umjerene intelektualne ometenosti. Imaju ograničene mogućnosti održavanja pažnje, snižen kapacitet kratkoročne memorije, redukovanu sposobnost formiranja i upotrebe  strategije rješavanja problema, teškoće u razumijevanju apstraktnih pojmova i koncepata, kao i kompleksnih socijalnih odnosa.

 

Način na koji je dijete sa Down sindromom prihvaćeno u porodici, pozitivno utiče na razvoj komunikacije, usvajanje dnevnih životnih vještina  i uspješnije uklapanje u socijalno okruženje.

 

Svaka ličnost djeteta je drugačija, pa je veoma važno ne stvarati stereotipe o osobama koje imaju Down sindrom.

 

Ljidi koji imaju ovaj sindrom teže toploj, ljubaznoj, veseloj ličnosti, uprkos stalnim izmjenama na njihovim licima.

 

 

Down sindrom nije bolest, pa osoba sa ovim sindromom ne treba lijek već ljubav i razumijevanje svih nas. Podrška šire društvene zajednice, neophodna je kako bi im se omogućilo da ostvare socijalnu interakciju i van porodičnog okruženja.

 

 

Djeca sa Down sindromom mogu biti uključena u predškolske ustanove uz podršku i prisustvo defektologa, danas su uključeni i u vaspitno-obrazovni proces u redovnim školama. Bez navedenih preduslova, neće se razviti svi potencijali djeteta, a, moguće je i javljanje negativnih posljedica socio-emocionalne prirode.

 

Ranom intervencijom, koja podrazumijeva rad defektologa-oligofrenologa, logopeda i drugih strucnjaka  u značajnoj mjeri može se preventivno uticati na nastanak pridruženih poremećaja i stimulisati govorno-jezički, psihomotorni i socio-emocionalni razvoj.

 

Posebno značajne aktivnosti koje pripadaju procedurama rane intervencije, odnose se na pružanje aktivne podrške cijeloj porodici u vidu informisanja, savjetodavnog rada i praktične obuke.

 

Članak je objavljen u okviru projekta „Socijalna inkluzija djece i mladih sa smetnjama u razvoju“ koji sprovodi NVO Udruženje roditelja djece i mladih sa smetnjama u razvoju „Puževa kućica“ Budva u saradnji sa NVO „Sedma sila mladih“ uz finansijsku podršku Ministarstva rada i socijalnog staranja Crne Gore.

Sadržaj članka predstavlja isključivu odgovornost autora i ne odražava stav donatora.

Ako želiš da naučiš više o novinarstvu

Prijavi se za učešće u radionici

Kontakt